In 1970 vond één van de meest legendarische edities van het Isle of Wight festival plaats. Op de affiche stonden toen namen als Joan Baez, Leonard Cohen, the Doors, Emerson Lake and Palmer en Miles Davis. De editie van 1970 luidde het einde in van het jaren ’60 tijdperk met agressieve hippies die nogal gewelddadig probeerden binnen te raken en de artiesten hekelden omdat ze de hippiecultuur niet genoeg zouden steunen.

Miles Davis speelde op 29 augustus 1970 een memorabele set op het festival, die in 2004 reeds volledig op DVD verscheen. Miles Davis zijn set bestond eigenlijk maar uit 1 nummer ‘Call it anything’, dat echter wel 35 minuten duurde. Dit nummer stond sterk onder invloed van het een jaar eerder verschenen mijlpaalalbum ‘Bitches Brew’ en men kan het optreden dan ook in het hokje van ‘jazz-rock-fusion’ stoppen. In 2008 is dit concert ook op LP verschenen en op de LP heeft men er ook de prachtige Cindy Lauper cover ‘Time after time’ op gezet. Eerst is er echter ‘Call it Anything’, een verschroeiende performance met Miles zijn trompet die onmogelijk lijkende capriolen tevoorschijn tovert, ondersteunt door een aaantal medemuzikanten die ook in topvorm zijn. Alleen al dit nummer maakt het de moeite waard om deze LP aan te schaffen!

‘Time after time’ staat dan in schril contrast met het geweld van de eerste anderhalve plaatkant. Dit nummer, dat ook al verscheen op ‘You’re under arrest’ en een veel gevraagd livenummer van Miles, is rustig en ontroerend. De trompet van Miles benadert ook akelig dicht de stem van Cindy Lauper, alleen was dit nummer misschien een beetje een rare keuze omwille van het contrast tussen de twee nummers op de plaat. Al bij al is deze plaat echter een aanrader voor Miles-fans en voor zij die willen ontdekken wat ‘jazz-rock-fusion’ nu eigenlijk is!